Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

the bitter*

χρειάζομαι μια θάλασσα
να με ξεπλύνει.

βασικά τη θάλασσα..







δεν έχω λέξεις να (σου) δώσω.






κουράστηκα

να σε αποχωρίζομαι
συνέχεια.







μου λείπεις.

εσύ
η μουσική σου
εμείς.

όσο φαντάζεσαι
και κάτι πολύ παραπάνω.











η σχεση μου με το χρόνο χειροτερεύει και παει.





...


κρύο..
και είναι μόλις Κυριακή...

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

ονειρο 33

κλείνω τα μάτια μου και αρχίζω να πέφτω.
είμαι στον ουρανό.κοιτάζω κάτω μα δε βλέπω πουθενά γη να προσκρούσω.αν συνεχίσω έτσι θα πέφτω για πάντα.
κλείνω τα μάτια μου και σκέφτομαι μια θάλασσα.σε παίρνω μαζί μου και όταν ανοίγω πάλι τα μάτια βρισκόμαστε εκεί,αγκαλιά,ξαπλωμένοι στην ακτή και είναι απόγευμα.μου χαϊδεύεις τα μαλλιά,σε φιλάω κάτω από τα μάτια και ήρεμη ξανακλείνω τα δικά μου.
μα όταν τα ανοίγω πάλι έχεις χαθεί.είμαι σε ένα δάσος γεμάτο από ψηλά δεντρα.δε μπορώ να δω τον ουρανό αλλά καταλαβαίνω πως είναι νύχτα.σηκώνομαι αργά.αρχίζω να σκαρφαλώνω σε ένα από τα δέντρα ώσπου αντικρίζω τον ουρανό και μαγεύομαι από το φως το φεγγαριού.κλείνω τα μάτια για να σε δω πιο καθαρά.
τώρα είμαι σε ένα μεγάλο σπίτι.μοιάζει εγκαταληλημένο.κάτι μου θυμίζει.ανεβαίνω μια στριφογυριστή σκάλα.στο τέρμα της υπάρχει ένα δωμάτιο με ένα κρεβάτι μόνο.πάνω στο κρεβάτι μια παλιά κορνίζα.μόλις βλέπω το περιεχόμενο της,από φόβο πλέον,αντανακλαστικά,κλείνω τα μάτια μου.
την επόμενη φορά που τα ανοίγω βρίσκομαι στο δρόμο μιας άδειας πόλης.βρέχει και είμαι μούσκεμα.ακολουθώ ένα θολό φως και αναρωτιέμαι που να καταλήγει.περνάνε μερικά λεπτά και σε μια στροφή βρίσκω εσένα να κρατάς μια κλεψύδρα και να κοιτάς τον τελευταίο κόκκο άμμου που πέφτει.σηκώνεις το βλέμμα,μου χαμογελάς και λες "πάντα στην ώρα σου".με πιάνεις από το χέρι και μετά...

πετάγομαι όρθια.βρίσκομαι στο κρεβάτι μου.είμαι ιδρωμένη και ελαφρώς ζαλισμένη.κοιτάω δίπλα μου.λείπεις.κοιτάω το ρολόι.σε λίγο ξημερώνει.

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

glass slipper*






"it's exhausting to keep smiling when your toes are bleeding on the floor"











Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

όνειρο 88

η πόλη άδεια.
εσύ και γω,ξαπλωμένοι στην αρχή μιας κατηφόρας,ανάσκελα,ο ένας να ακουμπάει στον ώμο του άλλου,να κοιτάμε τον ουρανό.
υπάρχει μια αίσθηση πορτοκαλί τριγύρω.

ένα ξαφνικό αεράκι κάνει τα φύλλα του δέντρου να χορεύουν.
σηκώνεσαι,απότομα.
με κοιτάς.
έχεις αυτό το ύφος που έχεις πάντα όταν σκέφτεσαι κάτι...ύποπτο.
εγώ απορημένη,σηκώνομαι.
χαμογελάς,πονηρά.
χαμογελάω και εγώ.
μου δίνεις το χέρι σου.
ακουμπάω το δικό μου στην παλάμη σου.
χωρίς δισταγμό.
ψιθυρίζεις, "έτοιμη;"
γνέφω καταφατικά.
και πάλι χωρίς δισταγμό.

αρχίζουμε να τρέχουμε στην απότομη κατηφόρα.

η κατηφόρα γίνεται όλο και πιο απότομη.
εσύ με κρατάς όλο και πιο σφιχτά.
τρέχουμε όλο και πιο γρήγορα.
σύντομα ξεσπάμε σε γέλια.
και συνεχίζουμε να τρέχουμε.
νιώθω ελεύθερη.
και νιώθω πως νιώθεις και εσύ το ίδιο ελεύθερος.

η κατηφόρα μοιάζει να μη σταματάει πουθενά.
ούτε εμείς σταματάμε.
σε κοιτάζω περιμένοντας να με κοιτάξεις και εσύ.
μόλις το βλέμμα σου συναντάει το δικό μου σου φωνάζω
-πόσο ακόμη;
-μέχρι το τέλος!

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

there there*

το μακριά από εσένα είναι το χειρότερο μέρος που έχω βρεθεί...


είναι απέραντο και χαοτικό.
κάνει τα μάτια μου να πονάνε και να κοκκινίζουν.
σιχαίνομαι τον τρόπο που περνάει ο χρόνος εκεί.
και έχει πάντα κρύο.