Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

_πολύ γλυκός για να είναι αληθινός

τις τελευταίες μέρες
η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.
το συνήθισα τώρα
και δεν τρομάζω
μα βαρέθηκα.
και αυτό είναι χειρότερο.
προσπαθώ να εκτονώσω την ένταση του μέσα μου
μα όλα μοιάζουν μάταια.
κάποια στιγμή θα κουραστώ
-που θα πάει;-
θα πέσω στο πάτωμα
και θα πάψω να υπάρχω για λίγο.
όταν ανοίξω τα μάτια μου
ίσως τα μάγουλα μου να είναι υγρά
αλλά δε πειράζει
ούτε αυτό.
και αύριο θα είναι όλα το ίδιο.
εγώ θα τριγυρνώ σε μέρη γνωστά
και θα περιμένω την επόμενη τυχαία μας συνάντηση.
χωρίς επιτυχία.





πιο πολύ απ' όλα
με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που σου μοιάζουν
και δεν είναι εσύ
γιατί κλέβουν τις ανάσες μου δίχως λόγο.








2 σχόλια:

  1. ....ειναι αυτοί οι άνθρωποι που μας χαριζουν το σύμπαν.. αντε να βγεις από εκεί μέσα μετά

    καλημέρα*

    ΑπάντησηΔιαγραφή